Toen onze kinderen klein waren, gingen we op weg naar/ van Frankrijk vaak naar Waregem in België. Daar was op het trainingsveld van de voetbalclub een camping.
Naast het terrein was een telefooncel en die had een eigen telefoonnummer. Ik gaf dat altijd meteen door aan mijn ouders, en die belden ons dan regelmatig op. Dat was leuk, de kinderen renden hard naar de cel als ze de telefoon hoorden.
Op de camping stond een paal met een bordje erop, zodat je kon zien waar de cel was.
Een paar jaar geleden ging de camping dicht en dat vonden we vreselijk jammer.
Ik bedacht dat het bordje vast weggegooid zou worden en schreef een mail naar de burgemeester en het hoofd van openbare werken met de vraag of wij het bordje mochten hebben.
En ja hoor, we waren van harte welkom om het op te komen halen.
En nu staat het in onze kast en ik vind het nog steeds goed van mezelf dat ik het toen geregeld had.
